اگر بخواهیم مسلمانان فارق از افراطی یا نرمال یا غیره تقسیم بندی کنیم و فقط آنها از جنبه اجرایی مورد بررسی قرار دهیم دو دسته مسلمان داریم :

1 - مسلمانی که قدرت دارد.
2 - مسلمانی که قدرت ندارد.

(منظور از قدرت ، قدرت اجرایی در برابر تفکر مخالف است) .

دفاع کردن از عقاید میتواند به شیوه های مختلفی انجام شود ، یکی از راه های دفاع از عقاید ، شیوه نازیستی است . یعنی خارج کردن طرف از چرخه روزگار ، که در باره آن جلوتر بیشتر توضیح میدهم .

اگر بخواهیم شیوه های برخورد مسلمانان را با نا مسلمانان در ترویج ، جمع آوری مشتری و دفاع از عقاید دسته بندی کنیم به دسته های زیر تقسیم بندی میشود :

1 - تبلیغات (که شامل دروغگویی ، نگفتن بخشی از واقعیت و یا معکوس نشان دادن آن میشود)
2 - مظلوم نمایی .
3 - بحث مثلن منطقی .
4 - درگیری لفظی و تمسخر ، انگ چسباندن .
5 - درگیری فیزیکی .
6 - از گردانه خارج کردن رقیب .
7 - لجن پراکنی در باره شخص معدوم شده .

روش نخست را تقریبن همه با آن آشنایی داریم گفتن دروغهایی در باره پیامبری محمد ، مهربانی و بخشش مشاهیر این دین و معروف ترین آنها : لا اکراه فی الدین .

روش دوم اینه که مسلمانان خود را در برابر اقوام دیگر بسیار مظلوم نشان میدهند و وانمود میکنند که قوم توسری خوری هستند و بدین وسیله با جلب ترحم طرفدارانی برای خود دست و پا میکنند ، بدین صورت که ابتدا دل طرف را بدست آورده و سپس با شیوه هایی مانند گیر دادن و مغزشویی وارد عمل میشوند .

روش سوم خیلی روش جالبیه و از پیشنیاز هاش مطالعه نوشتار های مخالفین و موافقین هست و هر جا که شخص مسلمان کم بیاورد رجوع میکند به دور های معروف اسلامی و بحث را یا کش میدهد و یا از مسیر اصلی خارج میکند ، کما اینکه در جستاری در همین تالار "ناسا هم شق القمر را تائید کرد" شما به خوبی این مساله رو درک میکنید که از اثبات انجام عمل شق القمر کار رسیده به اثبات الله و رسالت محمد و کسی نمیتونه مثل قرآن بیاره و گاهن بیراهه های خنده دار . (که در همینجا از جناب آشیل سپاسگزاری میکنیم که به خوبی مچ گیری میکند)

روش چهارم که در کشور اسلامی ما بسیار متداول است و مدام با فحاشی های مختلف به سایر مخالفان سعی در موجه نشان دادن اعمال خود میکنند ، مرگ بر اسرائیل ، محارب با خدا ، صهیونیست (که البته من هنوز نقهمیدم کجای این بده) و فحاشی که در همین جستار نمونه های موجود است ، بحث ما بیشتر بر سر این روش و روش های بعدی است .

مورد چهارم معمولن وقتی استفاده میشود که شخص مسلمان از دسته دوم باشد ، یعنی فاقد قدرت باشد ، در نتیجه با فحاشی و تمسخر و ... سعی به دفاع از عقاید خود میکند ، اگر همان شخص مسلمان فاقد قدرت و یا مسلمانان فاقد قدرت ، در موضع رو در رو قرار گیرند - در صورتی که تنها و تنها احساس کنند که میتوانند با طرف مقابله کنند با او درگیر میشوند و اگر زورشان برسد یک شکم سیر وی را کتک میزنند .

مورد پنجم را مسلمانانی استفاده میکنند که دارای قدرتی در زمینه ای خاص هستند ، معمولن این افراد سیاسیون ، مدیران شرکت ها ، صاحبان شبکه های تلویزیونی و یا وب سایت ها هستند ، بدین صورت که با کشتن ، قطع کردن دسترسی ، تهدید ، سانسور سخن طرف مخالف و مانند این صدای طرف مخالف را خفه میکنند که نمونه آن را میتوان در تالار گفتمان اندیشه ها دید ، پست های مخالفین پاک میشود و در صورت اعتراض دسترسی بسته میشود و لجن پراکنی شروع میشود

روش آخر هم هر دو گروه دست به دست هم داده و از آن استفاده میکنند که میتوان به لجن پراکنی در مورد اشخاصی مانند رضا فاضلی پس از مرگ ایشان اشاره فرمود ، دلیل اینکه پس از معدوم کردن دست به چنین کاری میزنند این است که شخص توان دفاع کردن از خودش را ندارد ، زیرا دیگر دسترسی به لجن پراکنی ها ندارد و در نتیجه شخص ترور شخصیتی میشود که باز هم نمونه این را میتوانید در تالار اندیشه ها پیدا کنید .

با درود خدمت یاران همیشگی تازینامه .

پوزش ما را به خاطر کوتاهی در این مدت پذیرا باشید

سایت با 4 نوشتار جدید به روز شده است ، با سپاس از Mohammad گرامی .

همچنین به 7 کاربر جدید خوش آمد میگوییم .

وعده دیدار 18 تیر ماه امسال
هموطن برخیز که وقت اتحاد است

دهمين انتخابات رياست جمهوری اسلامی در جمهوری اسلامی ايران حدود سه هفته ديگر برگزار می شود و همان گونه که پيش بينی می شد بار ديگر بخشی از بدنه حاکميت با کوبيدن بر طبل های پرسروصدای وعده های انتخاباتی، می کوشد تا بازار اين نمايش تکراری را گرم و تنور حوزه های رای را داغ کند.
صرف نظر از بدنامی اغلب دولتمردان و سران اين جناح در طول بيش از ده سال حاکميت خود (۱۳۶۸-۱۳۵۷)، بسياری از مردم و جوانان هنوز می توانند کارنامه مردودی دولتمردان اين جناح و عجز و همراهی آنان با جناح محافظه کار رقيب (۱۳۸۴-۱۳۷۶) را به خاطر بياورند.
با اين حال شايد بد نباشد که در اينجا برخی از دلايل اصلی کسانی که معتقد به تحريم انتخابات رياست جمهوری اسلامی هستند را مرور کنيم:
۱- رژيم جمهوری اسلامی يک رژيم توتاليتار مذهبی است: مذهب اساس و بنيان حکومت کنونی و همچنين مبنای اعتقادی تمام دولتمردان جناح های مختلف درون حکومتی است که از برآورده ساختن خواسته های مترقی بسياری از مردم ناتوان است.
۲- رژيم جمهوری اسلامی در ساختار موجودش امکان رفرم را ندارد: امکان اصلاح در رژيمی که بر اساس قانون اساسی اختيارات نهادهای قدرت حکومتی- نظامی در آن بيش از ساير نهادهای اجرايی و انتخابی است و هر گونه تلاش برای اصلاح با مخالفت شديد اين نهادها روبرو می شود، وجود ندارد.
۳- نهادهای اصلی قدرت در اين رژيم مانع از هر گونه تغيير بنيادين می شوند: نيروهای نظامی، روحانيت، بازار و نهادهای سنتی قدرت در يک حکومت اليگارشی با هر گونه تغييری که منافع آنی آنها را به مخاطره می افکند به شدت مخالفت می کنند.
۴- مدعيان رفرم صلاحيت، توان و انگيزه اصلاحات را ندارند: مدعيان اصلاحات کارنامه نامطلوبی در پيگيری مطالبات مردم دارند و به دليل وابستگی همه جانبه خود به بافت حکومت از برآورد خواسته های مردم عاجز می مانند زيرا در اين ميانه آن چه بيشتر از همه برای آنها اهميت دارد منافع اقتصادی و تثبيت موقعيت خود در ساختار حکومت مذهبی است.
۵- نهادهای مدنی تسهيل کننده رفرم زير سرکوب شديد و سازمان يافته قرار دارند: نهادهای مدنی؛ جنبش های دانشجويی، زنان، کارگران، معلمان و سنديکاها، اقليت های قومی و مذهبی، همجنس گرايان، دگر انديشان و ساير اقليت هايی که مداوم تحت سرکوب پليسی نظام مذهبی قرار دارند پيوندی با مدعيان اصلاحات ندارند تا "تئوری فشار از پايين، چانه زنی از بالا" امکان تجلی بيابد.
۶- فرايند "انتخابات" در جمهوری اسلامی به يک نمايش "مزرعه حيوانات" شبيه است: نهادهای امنيتی، انتصابی، مذهبی و سنتی با برقرار کردن فيلترهای متعدد تنها صلاحيت کسانی را تاييد می کنند که کاملا پيرو نظام ولايت فقيه باشند و در عرصه سياست عملی به مستخدمان نظام بدل شوند.
۷- تقلب، جعل آرا و اعلام نتايج مخدوش در اين حکومت امری طبيعی است: نهادهای مجری و ناظر انتخابات هيج گاه به برگزاری انتخاباتی بر اساس شفافيت، صداقت و نظارت عمومی پايبند نيستند و با دخل و تصرف در آراء در نهايت فرد يا افراد مورد نظر خود را "از صندوق در می آورند".
۸- تحريم ابزاری برای نشان دادن مخالفت عمومی است: با وجود نمايش و صحنه سازيهای تکراری، تقلب گسترده و آمارسازيهای نهادهای مجری انتخابات، حوزه های رای گيری خلوت می تواند بهترين گواه فقدان مشروعيت سياسی جمهوری اسلامی از نظر افکار عمومی تلقی شود.
۹- تحريم نشانگر رشد سطح توقعات جامعه است: تحريم انتخابات رياست جمهوری اسلامی به معنای ارتجاعی، سطحی بودن و عوامفريبانه تلقی کردن وعده های تبليغاتی هر دو جناح حاکم و گذشتن سطح مطالبات و خواسته های اکثريت مردم از توان اين يا آن جناح درون حکومتی است.
۱۰- شرکت در هر انتخابات با چنين شرايطی سبب بروز شائبه مشروعيت رژيم می شود: برگزاری نمايشی به عنوان "انتخابات" در جمهوری اسلامی همواره خميرمايه اصلی پروپاگاندای رژيم برای نمايش مشروعيت و انتخابی بودن بخشی از ارکان رژيم تلقی می شود، تحريم اين نمايش به معنای "نه" به کليت اين نظام است، نظامی که کارنامه سياه ش در سرکوب، اختناق، قتل عام و نقض دهشتناک حقوق بشر بر همگان روشن است.

انتخابات رياست جمهوری اسلامی در ۲۲ خرداد ماه به اعتقاد نگارنده بار ديگر ميدان آزمون اين دو گزينه خواهد بود، گزينه بقاء يا مطالبه برای تغييرات ريشه ای در نظام سياسی ايران که لاجرم در چارچوب رژيم موجود امکان پذير نيست.
حتی اگر مدعيان اصلاحات برندگان اين نمايش اعلام شوند، گزينه "نه" به کليت نظام همچنان باقی می ماند و با عيان شدن ناتوانی، عجز و همسويی پنهان و آشکار اصلاح طلبان با محافظه کاران برای سرکوب مخالفان، بخش عمده ای از کسانی که دچار "توهم معجزه سبز" شده اند را به گزينه آلترناتيو سوق خواهد داد.

 این نوشتار برگرفته از تارنمای گویا نیوز میباشد .

باز هم مردم ایران فریب حکومت را خوردند ، تا چه زمانی مردم ما اینچنین فریب میخورند ؟

 در این فیلم که مربوط به یک مهمانی خصوصی با حضور خاتمی و تعدادی از نمایندگان مجلس و وزاری دولت ایشان است ابتدا آقای خاتمی خاطره ای را از روضه یک نفر در مورد عروسی علی بن ابی طالب و فاطمه زهرا تعریف می کند و می گوید این روضه خوان که ترک بود و می خواست نبوغ اردبیلی ها را نشان بده  (صدای خنده) گفت شبی که فاطمه را عروس کردند و می‌بردند به خانه، محمد پیامبر جلو جلوی زهرا حرکت می‌کرد. در طرف راستش حسن، در طرف چپش حسین و خدیجه به سینه می‌زد (خاتمی اداش را در میاره ) که قربان مظلومی تو دخترم بروم. (خنده‌ی حضار). بالاخره اردبیل اینه بعد به من می گن چرا تو (صدا نامفهوم )
بعد روحانی دیگر مجلس ماجرای دیگری را در مورد ترکها تعریف می کند و روایتی از زنی که زنا کرده بود و پیش علی بن ابی طالب رفته بود را تعریف می کند و پس از یک قسمت که صدا در فیلم واضح نیست ، می گوید طرف یا حتما ترک بوده و یا رشتی .. و خاتمی و سایر حاضرین می خندند .

شاید این حرکت نوعی حرکت تخریبی و سیاسی دولت نهم باشد اما مساله مهم این ست که به ایرانیان ثابت شود خود آخوندها به آنچه که در کله مردم ایران میکنند ، باور ندارند . پس چرا ما مردم باید سنگ مقدسات ساختگی آخوند ها را به سینه بزنیم ؟
جدای از این مساله توهین به اقوام ایرانی را چگونه توجیه میکنند ؟ شاید تعریف کردن لطیفه توهین محسوب نشود اما از یک شخصیت سیاسی همچین انتظاری نمیتوان داشت و اگر از جانب وی این موضوع مطرح شود توهین مستقیم است .